Bij de verkiezing van ‘de Grootste Belg’ in 2005 stelde men dat Belgen zelden of nooit een rol van betekenis spelen in de internationale politiek. Enkel Paul-Henri Spaak bleek het vermelden waard, als een witte raaf werkte hij zich op tot ‘Mister Europe’. Gisteren echter, vond ook u de weg naar de geschiedenisboeken. Vergeef het hen dat ze uw benoeming niet konden voorspellen.
Uw aanstelling tot ‘President van Europa’ – laat ons eerlijk zijn, dat klinkt beter dan ‘Vaste Voorzitter van de Europese Raad’ – is een kroon op een prachtcarrière. Van CVP-voorzitter, over minister van Begroting, Kamervoorzitter en Premier, tot de numero uno van de Europese Unie. Niet slecht voor iemand die afgeschilderd wordt als een grijze muis, een wafelijzer, zelfs een clown. Abraham Lincoln zei ooit: “Als je het karakter van een mens wil leren kennen, moet je hem macht geven”. Premier, mijnheer de President, laat Europa en de wereld zien dat in uw rustige vastheid het karakter schuilt om de criticasters de mond te snoeren.
Het is noodzakelijk dat de Europese Unie zich profileert als een hecht geheel, één blok. Enkel op die manier behouden we de garantie op inspraak in een wereld waar begrippen als samenwerking en afhankelijkheid steeds meer centraal komen te staan. Samen met José Manuel Barroso en Catherine Ashton draagt u die verantwoordelijkheid. Daar verandert de kritiek dat het voorzitterschap van de Europese Raad een lege doos is niets aan. U wordt nu namelijk geacht de fundamenten te leggen inzake de invulling van die roemrijke job, weliswaar binnen vooropgestelde grenzen. Vol hoop, en als een groot voorstander van de EU, zou ik u graag die grenzen zien opzoeken.
Maar laten we u vooral niet teveel druk opleggen in die eerste uren. Het is namelijk, zoals u zelf nog zei, een grote eer voor ons land – wat gisteren heel even ‘uw’ land was. Jammer genoeg is de vrees tot chaos in ‘uw’ land reeds aanwezig. Geprezen om uw diplomatieke kunsten waarmee u het cement tussen de landsdelen leek aan te dikken, prefereerde men u boven noorderbuur Jan Peter Balkenende. Graag had ik echter gezien hoe u in ‘ons’ land de broodnodige staatshervorming had aangepakt. Wat nu, mijnheer Van Rompuy? Hoe moet het nu voort met ons land? Denkt u werkelijk dat de man van 800 000 stemmen deze keer kan triomferen?
Maar ach, laten we leven in het heden. Problemen moeten pas worden opgelost wanneer ze zich stellen, zo zei een andere (weliswaar afgeblokte) eurofederalistische partijgenoot van u. Uit de extatische reacties van de vaderlandse media valt af te leiden dat heel België u de functie ten zeerste gunt – het Presidentschap is ten slotte ook een beetje van ‘ons’. Daarom feliciteer ik u van harte. Om u te behoeden van nog meer tevergeefse pogingen tot haiku’s zal ik er zelf geen schrijven, beschouw het als een compliment.
Wel vraag ik me nog één ding af: zou een grijze muis kunnen veranderen in een witte raaf? Weet echter dat witte raven nooit lang overleven in het wild. Uw tegenstanders zullen iedere misstap afstraffen. Maar dat beseft u waarschijnlijk als geen ander.
Hoogachtend,
Een fiere, maar bezorgde Europeaan.
