Daar zat ze, op de bank in een hoekje van het stationsgebouw. Tergend langzaam kauwend op een reepje chocolade. Het raakte me. Niet dat ik er emotioneel van werd, nee hoor, emoties zijn zo 2011. Of, misschien ook niet. Het raakte me gewoon, de manier waarop ze daar zo zat. Eenzaam, maar ergens toch zo intens gelukkig. Medelijden en een glimlach.
Met dichtgeknepen ogen zat ze daar, turend naar de binnenstromende reizigers. Naar de twee Turkse kinderen, gefascineerd door de kauwgumballenautomaat. Naar het groepje meisjes dat vastbesloten van plan was het oude jaar tot de laatste druppel leeg te drinken, en naar de loketbediende die maar al te graag met een druppel van de meisjes het nieuwe jaar had ingezet.
Ik vroeg me af wat ze dacht bij het zien van al dat gedoe. Ik vroeg me af of ze deze dagen ook zo afschuwelijk vindt als ik dat doe. Ik vroeg me af hoe vaak ze deze periode al had doorgemaakt en schatte dat het zo’n drieënzeventig keer moest zijn.
Daar zat ze, met een half reepje chocolade. En, misschien had ze wel gelijk. Misschien moet ik dit allemaal maar niet zo erg vinden. Maar dat is toch zo moeilijk, mevrouw.
