Ik dacht op de trein naar Leuven te zitten, ergerde me mateloos aan de ratelende mevrouw naast me en belandde uiteindelijk in Brussel-Noord. Ik slenterde naar het juiste perron, merkte dat er iets niet klopte en trok een sprintje naar spoor negen. Ik viel in slaap op de echte trein naar Leuven, werd officieel benoemd tot Verdwaalde Reiziger en dronk koffie tegen de hoofdpijn die zou komen. Ik schreef teksten voor het werk, luisterde naar Keith Richards en schrapte volledige zinnen. Ik at frieten met tartaar, gaf een halve boulet weg en dronk nog meer koffie met suiker. Ik aanvaardde de kritiek op mijn teksten, vertelde een gênant treinverhaal en werd het mikpunt van spot.
Morgen wordt het beter. Maar eigenlijk hoeft dat helemaal niet.
Als ge zo koffie begint te drinken weet ge het wel: ge zijt ne werkmens. Sterkte!