Pain is inevitable, suffering is optional. Tijdens m’n vrije dag huppelde ik van boekenwinkel naar boekenwinkel en kwam met een viertal nieuwe exemplaren thuis. Na amper tien pagina’s gelezen te hebben in Waarover ik praat als ik over hardlopen praat denk ik Murakami’s belangrijkste les misschien toch al gevonden te hebben. Nog veertien weken tot het grote moment. Veertien weken opbouwen naar die afstand waar ik al zo lang naar smacht. Pijn lijden zal er tijdens die veertien weken ongetwijfeld bij horen, maar dat hoeft inderdaad geen lijdensweg te zijn. Zelfs niet bij een temperatuur van ruim tien graden onder het vriespunt.
Tien kilometer voelt sinds een paar weken aan als een rustdag, dus bond ik vandaag vrij ontspannen de loopschoenen aan. Ooit verklaarde ik dat lopen in een lange broek niets voor mij is. Dat bracht me tijdens de winter van 2011 zo ver dat ik kort gebroekt door een sneeuwlaag van ruim dertig centimeter ging baggeren. Vandaag was het laagje gelukkig maar een vijf à tien centimeter dik. Jammer genoeg daalde het kwik ditmaal wel tot elf graden onder nul. Toegegeven, ik heb een groot ego. Een ego dat het ook in deze omstandigheden vertikt om een lange broek aan te doen.
Na een kilometer of drie draaide ik het wandelpad op, zwevend over de ijsplekken. Kinderen op een slee wezen naar me en ouders staarden me na. Twee oudjes mompelden iets over bevroren benen en een hond met een T-vormige tak in de bek schoof gezwind over het bevroren meer. Even verderop, ergens rond kilometer acht, stond Lowietje ietwat verloren naar het meer te staren. Nu moet je weten, Lowietje is een beetje een held voor iedere loper van het dorp. Lowietje speelde jarenlang haas in de grote marathons en is nog steeds een geduchte tegenstander in de provinciale stratenlopen. Trainen doet hij steeds samen met zijn hond en neem het maar van me aan, dat is een ongelooflijk schoon zicht. Lowietje en zijn hond, een onafscheidelijk duo.
Ik stopte even bij Lowietje en vroeg hem wat er scheelde. “Gekwetst, jongen. Hielsporen.” Nog voor ik kon reageren wees hij naar mijn ontblote benen. Ik lachte even en hij begreep dat discussiëren zinloos zou zijn. Dat ego, weet je wel. We babbelden even over zijn gouden jaren en dat ik zeker geen richttijd voorop mocht stellen tijdens die eerste marathon. Lowietje gaf me nog wat trainingstips en ik kon in zijn ogen zien dat hij dolgraag nog eens een duurloop zou willen ondernemen. Voor ik mijn training hervatte, vertelde ik Lowietje over hoezeer ik hem bewonderde en het deed hem zichtbaar deugd. “Tot snel, misschien volgende maand op de stratenloop in Kiewit!”, riep hij me nog na. Ik zwaaide en liep met vederlichte benen verder.
Tegen het einde van mijn trainingstochtje kon ik bevroren zweetparels op mijn wimpers zien hangen en voelde mijn kin aan als was ik onderweg door een zandstorm overvallen. En ja, misschien moet ik ook maar toegeven dat de vrieskou als een mes door mijn benen sneed. Maar ach, suffering is optional, las ik ergens.
Nog veertien weken.
Zie maar dat ge geen moorden begint op te lossen, daar bij Lowietje. Oh, en ik raad je aan wel voorzichtig een tempo te kiezen obv je prestatie bij de Bike&Run (die op zwaar parcours wordt gelopen).
Gewoon even je kilometertijd berekenen en de ballonloper kiezen die net boven die kilometertijd gaat. Het is namelijk gemakkelijker om die marathon te lopen in het kielzog van een ervaren haas. Wat er dan in de laatste tien kilometer gebeurt, zie je dan wel.
Dat van die ballonloper was het plan, ja. Liefst zelf zo weinig mogelijk op de tijd letten.
Die laatste tien kilometer maakt me benieuwd. Iets met een hamer, ofzo?
Neenee, iets met schaars geklede dames als je opnieuw in Visé komt, na een venijnige klim.
Mooie reden om zo vroeg op te staan, lijkt me.